NASIL KURTARDIK ?

Ankara'da Türk Ordusu kuruldu,
Her cepheye bir kumandan verildi,
Kalem kağıt masalara serildi,
Planları çize,çize kurtardık.

Kadın kız demedik; hepimiz koştuk,
Şahlandık yüce dağları aştık,
Yediden yetmişe kükredik coştuk,
Seher vakti;Allah! Allah! diye diye kurtardık.

Top attık,tüfek attık fayda vermedi,
Birimizde,hiç cepheden kaçmadı,
Elimizde tek bir tüfek kalmadı,
Sopaları vura,vura kurtardık.

Aç kaldık cephede;günlerce,aylarca,
Bildirmedik düşmana;savaş boyunca,
Sakarya'da İnönü'de,Dumlupınar'da,
Şehitleri vere,vere kurtardık.

Düşman duramadı kaçtı önümüzden,
Kan ter akıyordu yüzümüzden,
İleri! AKDENİZ diye bir ses geriden,
Yalın ayak kova,kova kurtardık.

Karakoç'm derki; vatan bölünmez,
Türk'ün ismi bu dünyadan silinmez,
Vatan bizim düşman burda gezemez,
Gezenleri boğa,boğa KURTARDIK.


MEHMET KARAKOÇ
EMEKLİ ÖĞRETMEN

BAYRAĞIM

Göğsünde ayyıldızın
Parlayan güneş gibi,
Üstündeki alkanın,
Bu millete can gibi.

Dalga,dalga uçarsın,
Bu yurdun tepesinde,
Hürriyeti saçarsın,
Sabahın seherinde.

Atlaslarda dizilse,
Devletlerin bayrağı,
İçlerinde bellisin,
Milletimin sancağı.

Semalarda tek uçan,
Yırtıcı bir kartalsın,
Bayramlarda yol açan,
Öncülerde fermansın.

Türk milleti altında,
Sana bakıp hız alır,
Şehitlerin bağrında,
Biçilmedik kefensin.


EMEKLİ ÖĞRETMEN
MEHMET KARAKOÇ

                        SEYDİŞEHİR
ARDINDAN YÜKSELİR YEŞİL BİR KALE
AŞILMAZ DAĞLARIN BEL SEYDİŞEHİR
KÜPE ,ÇELTEK ,KUĞULU VERMİŞ EL ELE
HERBİRİ BİR BAŞKA DİL SEYDİŞEHİR

BAHARDA BİR HAYAT SERPİLİR AÇAR
DALLAR MEYVE YÜKÜ KENDİNDEN GEÇER
GÖNÜLLER O ZÜMRÜT BAĞRINA GÖÇER
HER YERİN YAKAMDA GÜL SEYDİŞEHİR

EKSİLMEZ BAŞINDAN YAZINDAN KARIN
CEVİZLER KOYNUNDA O TAŞ PINARIN
MEYVE ÜZÜM YÜKLÜ ANA BAĞLARIN
GÖNLÜME DERLERKİ GEL SEYDİŞEHİR

BAĞ ,BAHÇE VELHASIL O CENNET YERLER
YORGUNLUK GAM ,KEDER ORADA DİNER
İNSANI BİR SÜRAT YÜKÜ MEST EDER
HAYALİN KARŞIMDA GÜL SEYDİŞEHİR

YURDUMUN O ZÜMRÜT ÜLKELERİNDEN
MEHMEDİ BİR ANDA YÜCE SERİNDEN
GEÇİREN BİR NEYİ SU İÇTİ SENDEN
DEĞERİN DÜNYALAR BİL SEYDİŞEHİR

                                                                 GÖNDEREN: SÜLEYMAN SONUVAR

ÖĞRETMEN

Toplumun ebedi harcıdır öğretmen
Yaralı beynin ilacı öğretmen
Örerken medeniyet duvarını
Sanırsın usta duvarcı öğretmen

Sanatı en kutsal sanatkardır o
Çekse sefalet kanaatkardır o
Kesseler çeşmelerin sularını
Tükenmez arzusuyla akardır o

Öğretmen ufku gören bir çift gözdür
Kabuğu dökülmüş sıhhatli özdür
Tutarken cehaletin yularını

Söylenen en doğru sözdür
Havasız mekanın havasıdır o
Gayesiz yüreğin devasıdır o
Birleştirir vatanın yollarını
BÜTÜN GURBETLERİN SILASIDIR O

GÖNDEREN:ERSİN CEVİZ

Köyümde Yaşamak İsterim

Yine doğdu bende köyün özlemi,
Duygular doldurdu nice yüzlemi,
Sonuç verdi bunca günün gözlemi,
Köyümde yaşamak isterim dostlar.

Anamı, babamı göresim geldi,
Kardeşler, köylüler buna eklendi,
Anınca köyümün havası geldi,
Köyümde yaşamak isterim dostlar.

Var mı ki dünyada bir daha eşi?
Daha parlak görürüm orda güneşi,
Yükselir yamaçta çoban ateşi,
Köyümde yaşamak isterim dostlar.

Ufuklar aydınlık bak gökyüzüne,
Bir direnç veriyor bakmak özüne,
Anınca da yaşlar dolar gözüme,
Köyümde yaşamak isterim dostlar.

Pınarın suları kar gibi akar,
Eğilmiş söğütler, sulara bakar,
Havasında türlü çiçekler kokar,
Köyümde yaşamak isterim dostlar.

Sırayla dizilmiş dağda ağaçlar,
Dalların ucunda tazecik uçlar,
Bir yanda konmuş da ötüyor kuşlar,
Köyümde yaşamak isterim dostlar.

Çiftçisi, çobanı ne hoş köyümün,
Görmek gerek, doğa ile uyumun,
Akışına bakmak yeter suyunun,
Köyümde yaşamak isterim dostlar.

Ozan Arif köyüm der de direnir,
Yayla yaşamını gören imrenir,
Yaşlılar gençleşir, yorgun dinlenir,
Köyümde yaşamak isterim dostlar.

GÖNDEREN: MEHMET SAYGIN

ÇİLEKEŞ KÖYLÜM
Yıllar gelip geçse, bitse de asır;
Eksik olmaz senin elinden nasır.
Odaya serersin kamıştan hasır,
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

Çift için koşarsın tarlada atı,
Boşuna beklersin taban fiyatı.
Sürersin kağnıyı, bilmezsin yatı;
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

Tüfek çatar, asker oldum sanırsın;
Vergi alan tahsildarı tanırsın;
Sandıkta boşuna oy kullanırsın,
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

En küçük yanlışta düşersin dile,
Beslersin zengini kaymak-bal ile.
Millete efendi oldun, nafile (!)
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

Ağılda yatarak beslersin koyun,
Senin üzerine oynarlar oyun,
Şehre varırsan derler ki: Soyun,
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

Temmuz sıcağında, hasat zamanı;
Ayırırsın buğday ile samanı.
Kul Bahri`yim, bilir misin amanı ?
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm

                                                   GÖNDEREN MEHMET SAYGIN